Kör Cariye

Sanki çok fena ağlıyormuşum gibi, aman tanrım neden yu li

Kısa ama keyifli bir seriydi.

Başlığı okur okumaz yedinden anladım ben çok fesatim

Baş ucu romanı olmayacak kadar kısa fakat soluksuz okunacak kadarda iyi, keyifliydi.

Bu hikaye gerçekten etkileyici bir atmosfer yakalamış. Soğuk saray, kör bir cariye ve onun kar beyazı kedisi - bu imgeler başlı başına şiirsel bir melankoli taşıyor. Son bölümlerdeki duygusal yoğunluk da bu atmosferi güçlendiriyor. Özellikle Kör Cariye'nin "gözyaşları yavaşça akmaya başladı... yürek parçalayan bir çığlık attı" kısmı, okurun o anki çaresizliği ve acıyı hissetmesini sağlıyor. Küçük Prens Rui Ze'nin "hatalı olan bendim" diyerek masum bir çocuk olmasına rağmen sorumluluk alması, karakter dinamiklerine derinlik katmış.

Ancak bazı yapısal noktalar var ki daha dikkatli işlenebilirmiş. Örneğin, son bölümlerde aynı sahnenin neredeyse birebir tekrarı ("Sonsuz Hatıra" bölümünde de "Geçmişin Kalıntıları"ndaki gibi Kör Cariye'nin aynı şekilde sersemlemesi ve ağlaması) tempo açısından biraz yorucu olmuş. Ayrıca imparator sahneye haberle dahil oluyor, ama Jue Yu'nun pastayı toplayıp sessizce çıkması - bu karakterin neden bu kadar pasif kaldığı, motivasyonu tam anlaşılamıyor. Keşke onun bakış açısına da bir iki cümle daha yer verilseymiş.

Yine de duygusal kopuş anları ve çocuk karakterin çaresiz özürleri hikayeyi gerçekten sarsıcı kılıyor. Trajedi türünün hakkını vermiş.

Kör Cariye'nin o boş bakışları ve Rui Ze'nin "Özür dilerim" derkenki çaresizliği gerçekten içe işliyor; sarayın soğukluğu her satırda hissediliyor. Yalnız, iki bölümde aynı çığlık sahnesinin neredeyse birebir tekrarlanması dikkatimi dağıttı, bu kısımlar biraz daha harmanlansa hikaye daha akıcı ilerler.