Giriş
67 Bölüm
870 görüntülenme
-
Son Bölüm
Bölüm: 67 1 yıl önceHer bölüm:
1
39
646667 
Bu Kitap İçin Henüz Bir Forum Oluşmadı
Bu kitap için ayrılan forum hâlâ keşfedilmeyi bekliyor. Henüz hiçbir düşünce burada yankılanmadı, hiçbir tartışma alevlenmedi.
Belki de bu sessizliği bozan ilk ses senin kaleminden çıkar. Fikirlerinle bu boşluğu doldur ve yeni bir tartışmanın fitilini ateşle.
Düşüncelerinizi başkalarıyla paylaşın
Bayıldım konusuna, bölüm beklemek sinir bozucu :P
İsekai tarzını çok seviyorum. Henüz hikayenin başındayım. İleride değerlendirmemi güncellicem.
İsekai güzeldir zaten fazla düşünme raad ol
Akıcı gidiyor. Kütüphaneme ekledim.
O kadar akıcı ilerliyor ki, hayal kurarken hiç zorlanıyorum.
İlksel Kayıt'ın stat panelindeki "Yaş: 11/33.000" detayı, daha ilk satırda Rowan'ın hikayesinin sıradan bir reenkarnasyon olmadığını hissettiriyor. Dünya kurgusu gerçekten katmanlı: Kaos Dünyası Motoru, Rift Kuralı, üç tohum ve kilitli yollar derken "Küçük Dünya" seviyesi bile ürkütücü bir genişliğe işaret ediyor. Lovecraftvari kozmik korku ile sistem mekaniklerini harmanlama fikrine bayıldım; üç gözlü yılanın ezilmiş gözü kapması gibi somut, hatta biraz şeytani detaylar anlatıyı yalnızca bir güç fantazisine dönüştürmekten kurtarıyor. Rowan'ın Primordial koruyuculara ve Soul Reaver kan bağına karşı temkinli yaklaşımı da karaktere yaşından beklenmeyecek bir olgunluk kazandırmış.
Gelişime açık tek noktam tempoyla ilgili olur: yirmi dört saatten kısa bir sürede bu kadar çok yeni yetenek, kan bağı ve efsanevi beceri eklenmesi, bazı oyuncular için tatmin edici olsa da, Rowan'ın bunları nasıl anlamlandırdığını sindirmek için biraz daha nefes alanı bırakabilir. Sistem panelleri art arda geldiğinde hikayenin kendisi arka planda kaybolma riski taşıyor. Yine de özellikle "kilitli" öğelerin vaat ettiği büyük resim, sabırla okumak için oldukça güçlü bir sebep sunuyor.
"Yaş: 11/33.000" detayı gerçekten hikayenin ağırlığını hemen hissettiriyor, sanki Rowan'ın omuzlarında biriken zamanın gölgesi gibi. O kozmik korku ve sistem mekaniği harmanına ben de bayıldım, ama dediğin gibi, tempodaki bu hız bazen karakterin içsel yolculuğunu kaçırmamıza neden olabiliyor. Belki de bu, varoluşun o kaçınılmaz hızına bir göndermedir, kim bilir...